Close
تبلیغات در بلاگ اسکای
جمعه 1 شهریور ماه سال 1387
ملکه ی ذهن

ملکه ی ذهنم که میشوی

پادشاه هستی ام عاشق می شود

افکارم درچین پیراهنت گم می شود

غرورم زیرپاشنه ی بلورین کفش هایت میشکند

نگاهم در عمق نگاهت گم می شود...

ملکه ی ذهنم که می شوی

رودهای جغرافیای دلدادگیم

طغیان می کنند

و محصول مزرعه های دنیایم را

با خود می برند

خورشید کویرسرزمینم

از تابش برنگین تاجت

شرمسار میگردد

پایین بیا از اسب رویاهایم

بگیر دست هایم

که بسیارخسته ام...

پینوشت1: کابوسی سه ساله ، "با لطف خدا" به رویایی شیرین و باور نکردنی بدل شد. گلبرگ یاسی روی سطح آب، زیر نور درخشید... خدا خندید... سجده کردم...

روی کاغذی نوشتم: "با خدا باش، پادشاهی کن" و روی دیوار چسباندم.

پینوشت 2: پله پله تا ملاقات خدا می روم... و هر پله صعود ، صبوری بیشتری می طلبد...


دوشنبه 21 مرداد ماه سال 1387
"..."

امشب سالگرد مهمترین و زیباترین شب زندگی من است... همین.


پنجشنبه 17 مرداد ماه سال 1387
موسم رویش تو...

کنار دیوارها بابونه می روید

و دل سرد زمان بی تاب است

کسی از چلچراغ آسمان نور می چیند

و باده های شادیم را لبالب کرده اند

تقدیر دیوانه است

و فاصله ویرانه

کولی باران از کنارم میگذرد

نگاهی می کند از سر شوق

سکه ای از ابر در دستانم میگذارد

و امروز اول بهار است!!

چلچله ای لب دیوار دلم بیقرار می خواند

و قمری ای در شوق چشمانم وضو می گیرد

از سرزمین خیال پروانه ، گلی میچینم

به دستان پاکت میسپارم

میلاد حجم پاک بودنت مبارک

                             

                          "مسافر باران"

روز میلاد تن پاک تو است... آسمان را بنگر...

                                                      شب میلاد تو و دست زمین

                                                      حسرت عاشقی تازه ی دشت

                                                      حسرت بخشش دلدادگیم

                                                      حسرت دیدن چشمان نجیبت هردم

                                                      که نگاهی بکنم مست و خراب

                                                      و ببینی که چقدر دلتنگم...

                                                      که نگاهی بکنی در تب و تاب

                                                      و بگویم همه ی باور این لحظه ی عشق

                                                     دوستت می دارم...

                                                                                "مسافر باران"

                                                                             ۲:۱۵بامداد ۱۷/۵/۸۷

|| به گذشته ام که می نگرم... به همان روزها که نه تو بودی و نه باران ، انگار در لحظه های گذر عمر من همه چیز به این شکل پیش می رفت که تو خواهی آمد... و بعد باران آمد...


پنجشنبه 3 مرداد ماه سال 1387
وهم

رهاشده بودم

درحجم آرامی از وهم

افق دیدگانم مه آلود بود

شاعری از نی لبکی درد می نوشید

طرح ها می رفتند

و خط ها می آمدند

گوشه گوشه ی دنیای آن سوهای دیدگانم

    حرف تازه ای داشت

                    ودغدغه ای تازه

زمان مرا درهم می کشید

ومن

          تاریکی رها شده ای بودم

بن بست هولناکی بود

گویی ماران دلتنگی

آرام آرام بالا می آمدند

از دو سمت شقیقه های خاطراتم

و گاه از هول خنده هایم

بین گیسوانم پناه میگرفتند

روز در جاری حادثه ها مرده بود

اما من

زنده بودم

 

 

|| آی آدمای سرخوش جایی برای من هست؟!

|| بیچاره دلی که خوش به باران باشد...

|| انسانی که فرشته است انسانیست که همیشه حس کنی مستقیما از آسمان آمده است!! و زاده ی یک طبیعت انسانی نیست. و تو برای من فرشته ای...

|| گاه حس می کنم بار تحملی که بر دوش می کشم بسیار فراتر از سن و موقعیتم است... زمین برای من خیلی کوچک است... 


دوشنبه 24 تیر ماه سال 1387
بیست و چهار ساعتِ انتهاییِ حضور...

 

در اجابت فرمایش شاعر توانا، "متولد ماه مهر":

 

*بیست و چهار ساعتِ انتهاییِ حضور*

 

- یادم باشد که هیچ کس نباید بفهمد ثانیه های آخر است... مبادا...

 

- میان کویر زادگاهم زانو می زنم و نماز باران می خوانم (بلکه باران ببارد و...)

 

- بلیطی برای سفر به... تهیه می می کردم...

 

- چیزهای زیر را در چمدانم خواهم نهاد:

فیلم های شخصی ام ، بعدا نوشت های خاطرات سخت دو سال اول تحصیلم در دانشگاه(روی صفحه ی اولش خواهم نوشت: ببخش که علی رغم اصرارت کامل نشد) ، راز نوشت هایم، شعرهای ممنوعه ام و بالاخره دفتر شعرهایم.

 

- در یک فایل ورد نوشته های زیر را تایپ خواهم کرد و روی دسک تاپ قرار خواهم داد:

پدرم: شرمنده ی دل دریائیت... مادرم: کاش احساساتت را درک می کردم...

موج شوید و با مهربانیتان خطاهایم را در بر گیرید...

 

- بعضی چیزها که برایم خیلی عزیز هستند را نقدِ مادی می کنم و ماحصلش را راهی حرم امام رضا(ع) می نمایم...

 

- به شیپوری هایم آب خواهم داد  و کاکتوس کوچک و بیمارم را خواهم بوسید!!

 

- به غروب جاده چشم خواهم دوخت و زیر لب شعر خواهم خواند...عطر رازقی ام را به تن خواهم زد... لحظه ی دیدار نزدیک است...

 

- مطمئنا کارهای دیگری هم خواهم کرد که "نباید!!!" اینجا بگویم!

 

و من نیز چند نفر زیر را به بازی دعوت می کنم:

امید(رز سفید) – رماد (رماد)  -  موسا(ذهن زیبا)  -  مرضیه(با من از عشق بگو)

و

سفرکرده (شب تولد من)  که منت می گذارد به دل و دیده ام اگر بپذیرد دعوتم را...

 

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ ‌_‌‌_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ ‌_‌‌_

 

بگذارید کمی هم گله کنم از این ها که می فرمایند بحث ترویج فرهنگ فارسی نویسی در اس ام اس ها(پیامک!) را باید با اجبارهایی مثل بالا بردن قیمت پیامک انگلیسی، تقویت کرد . چرا که با این کار بیشتر شعله به خرمن لغات فارسی زده می شود! اکثر کاربران موقع تایپ پیامک برای کاهش تعداد کاراکترها چنان کلمات فارسی ای را ابداع می کنند که بنده به خلاقیت نیاکان خود شک می کنم! و یا با تغییراتی در املای کلمات سعی در اختصار آن دارند مثلا "خواب" را "خاب" می نویسند! و از این دست ترفندها. براستی این راه حل برای حفاظت زبان فارسی در بحث پیامک ها خطر جدی تری را برای زبانمان پیش نیاورده است؟

 

 

|| خدایا اگه تنهام بذاری حتی همون لذت های دنیوی هم برام شیرین نیست... اینو تجربه کردم... الهی به لحظه لحظه های زندگیم رنگ "معنویت" بزن وگرنه دنیا و آخرتمو از دست دادم...

 

|| دیگه تموم شد! به رویای کودکی و نوجوونیم رسیدم... و اما رویای جوونیم... تنهام نذار خدا.

 

|| نه تاب دوری و نه تاب دیدار!...


سه شنبه 7 خرداد ماه سال 1387
ربنای اشک

دعای بارانی چشم هایش را

اینجا

میان ربنای اشک هایم

غریبانه

دلم تکرار می کند

حس خواستنش

آرام آرام

به شیدایی چادر نماز دستانم

دامن می زند

سکوت مرده ای متولد می شود

و از نبض پر از حادثه اش

نردبان می جوشد

روی بخار پنجره ها رازقی می روید

بنفشه ای ادعای پیچش و صعود می کند

باران اوج میگیرد...

مسافر باران

 

 

|| اینکه این انتظار کی تمام می شود و سرانجام این تراژدی آسمانی در کدام ثانیه ی زمان به نقطه ی عطف عواطف من بدل خواهد شد را نمی دانم... اما این را خوب می دانم که زجر این انتظار نخواهد توانست مرا از پای درآورد. چرا که من با هر پدیده ای حتی مرگ! به خاطر او خواهم جنگید... 

کاش بدونی ماتم دنیا بی تو فقط گریه می خواد

کی می دونه این حسرتا چی کرده با روز و شبام؟

 

|| با این قیمت بالای کتاب ها و از سویی عدم وجود کتابخانه های جامع و بروز در همه ی نقاط کشور، چگونه روی تشویق کودکان و جوانانمان به مطالعه را داشته باشیم؟ البته اخیرا در جلسه ای خبرهای جالبی از حمایت دولت از نویسندگان و ناشران به دست
آوردم که اگر واقعا به آن جامه ی عمل پوشانده شود ، گام مهم و موثری خواهد بود. به زودی خبرهایی از این اقدام در اختیار خواهم نهاد. (بگذارید ببینم واقعا به این مساله عمل خواهد شد؟!! و تبصره هایش تا چه حد منطقی است!)

 

|| تصویر صفحه ای از روزنامه ی خراسان _ ویژه نامه ی خراسان جنوبی که بیوگرافی بنده در آن چاپ شده است را اینجا می توانید ملاحظه بفرمائید.

 

|| و "شش" چه عدد بزرگی (زیاد) است!!... 


یا انیس من لا انیس له....
----------------------
من دختر مشرق اسطوره ها هستم
از سرزمین انار و آفتاب...
و...
----------------------
"من شاعر نیستم..." فقط قلم به دست می گیرم تا...
----------------------
برای او که باران رخصت باریدنش چشمان اوست...
شناسنامه کامل من...



9691


کلیه ی اشعار و متون وبلاگ متعلق به "سمانه اسحاقی (مسافر باران)"میباشد و هر گونه کپی برداری یا استفاده از آن، طبق قوانین حق نشر، پیگرد قانونی دارد